1.
...Аавыгаа санагалзан суунам. Аавыгаа санахдаа ардын нэгэн дууг амандаа аялжээ сананам...
Аав минь хуучирсан ногоон цэмбэн дээлийнхээ хормойг засасхийн өндийгөөд гэрийн үүдээр алсыг ширтэн нүдээ аньсхийж нэгэн дууг аялдагсан...
Ургаж гардаг нарны маань наагуур
Униар чиг үгүй тунгалаг байна даа хө
Урдаа айлын Сийлэнбөөрийг
Ургахын нарнаар мордуулна гэв үү дээ хө...
Энэ дуунаас зүрхний гуниг мэдрэгдэх шиг болдогсон... Гэрийн доторх хүмүүс аавын минь дууг түрэн цааш ингэж дуулна
Мандаж гардаг нарны маань наагуур
Манан чиг үгүй тунгалаг байна даа хө
Манай айлын Сийлэнбөөрийг
Маргаашийн нарнаар мордуулна гэв үү дээ хө...
Гэрийн дотроос түгсэн дуу холын уулсын тэртээд хүрэх шиг уулс магнайгаа атируулан бодлогошрох шиг...
Ааваасаа нүд салгалгүй ширтэх жаахан охин аавынхаа харцыг дагуулан гэрийн үүдээр харц гадагшлуулж бөртийх үүлгүй цэлмэг тэнгэрийг ажихдаа "Манан гараасай, бороо ороосой..." хэмээн үнэн голоосоо санаашраад л... Тэгвэл урд айлын Сийлэнбөөрийг ургах нарнаар мордуулахгүй байх гэж горьддог байлуу, би...
2.
-Ааваа Сийлэнбөөр гэж хэн юм бэ?
-Аа, тэр нэг сайхан бүсгүй юм аа.
-Та таних уу?
-Ардын дууны бүсгүй юм аа охин минь. Бодвол нэг үйлийн үргүй сэтгэлтэй хоёрын үйлтэй тавилангаас ургаа биз дээ гэнэ.
"Үйлийн үргүй сэтгэлтэй хоёр", "Үйлтэй тавилан"... энэ үгсийн утгыг бүүр түүр гадарлах шиг болохдоо дотор минь ямархан нэг уйтгарын шувуу дэвж эхлэхийг мэдэрсэнсэн...
Айлчин гийчин ирж хучлага дэвсгэр хүрэлцэхгүй үед газраар гудас хаяж аавынхаа ногоон цэмбэн дээлийг хөдрөөд нойрсоно. Аавынхаа үнэртэй дээлэн дотор аавынхаа зүүдийг хамт зүүдлэлцэнэ... Зүүдлэн зүүдлэхдээ зүсийг нь мэдэхгүй залууг өмрөн зүүдэлж хононо, зүрхний хайрт Сийлэнбөөрийг нь өрөвдөн зүүдэлж хононо...
Ай хөөрхий, ардын дууны Сийлэнбөөрийг аялгуулан дуулдаг аавын магнайн үрчлээ нэмэгдэж, ногоон цэмбэн дээл нь ихээ хуучирч орхиод хоймрын авдарт гунигтайхан хэвтэх болсон билээ.
3.
Урд шөнө хөдөөнөөс эгч ирсэн тул би ороо "зээлдүүлж", газарт гудас хаян унтахаар хэвтсэн билээ. Тийн хэвтэхдээ аавынхаа ногоон цэмбэн дээлийг, аавынхаа үнэрийг санагалзан сэмрэн сэмэрсээр нэг мэдэхэд унтжээ. Шөнөжин аавыгаа, ээжийгээ, хөдөөгөө зүүдлэв. Өглөө сэрээд аанай л сурсан зангаар тагтан дээр гарч тэнгэрийг ажихдаа
Ургаж гардаг нарны минь наагуур
Униар чиг үгүй тунгалаг байна даа хө... хэмээн өөрийн мэдэлгүй амандаа аялчихав. Гунигтайхан инээж толгойгоо сэгсрээд гэртээ орохдоо
Урдаа айлын Сийлэнбөөрийг
Ургахын нарнаар мордуулна гэв үү дээ хө... хэмээн үргэлжлүүлэн гунганав... Аялан аялан ажил руугаа алхаж явтал утас... Аав минь залгаж байгаа нь тэр. Сайхан амарсан уу, миний охин? Сайхаан, сайхан амарлаа аав аа...
Сайхан аавыгаа санаад л санаад л алхана... Санан санан алхахдаа сайхан дуу аялна... Сайхан боловч гунигтай дуу, ай "Сийлэнбөөр", сайхан төрсөн ч гунигтайхан амьдарсан байх даа, ардын дууны тэр бүсгүй...

Гарвал унаган мориныхоо жолоог сул орхиж
Ганзага ширэлдтэл тэврэлдэн эмээл дээр түшилцсэн хайр... /Цэндийн Чимэддорж/



Сэтгэгдэлүүд:
Нини эгч: хэхэ за тэгнээ.
одоо сэтгэлд үлдэждээ
хааяа сэн хийтэл үнэртэх шиг болдог шүү
санаа дагаад тэр биздээ
Sunshine: хэхэ баярлалаа. хорвоогийн сайхан аавууд бүгд үрийнхээ сэтгэлд мөнх хойно хол байсан ч ойр юм шиг санагддаг байх. "явчихсан" ч дэргэд л байх шиг үрээ харж байдаг байх..
хэдэн жилийн дараа миний үнэрийг үгүйлдэг хүнтэй болно доо гэж /хэ хэ/... нээрэн л тэгэх байх даа...
Аригад: Тйим шүү, би ч бас унших дуртай, цэнхэр сарнаас нь тийм гэх аргагүй өвөрмөц мэдрэмж харин энэ блогоос нь сэтгэлд нэг л дотно дулаахан мэдрэмж төрдгиймаа.
Арима: харин тэхх, миний үнэрийг үгүйлдэг хүнтэй болно гэхээр сайхан санагдаж байна шүү
Эрхцас: тиймээ. дээлийнх нь үнэр, дэрнийх нь үнэр... ай даа..
Манай ардын дуунууд бараг бүгд л амьдралаас сэдэвлэсэн байдаг даа, энэ дуу ч бас л нэг үйлийн үртэй хүний үрийн тухай байж таараа
Алтаргана эгч: тиймээ. ардын дууны талаар сайхан юм бичнээ тэгж байгаад..
Блогоор минь зочилсонд баярлалаа
Сэтгэгдэл үлдээх: